Get Adobe Flash player

Fragmenty książki „Gloria Olivae”

Rozdział V

Genesis – czyli pierwsza część klamry.

We wstępie mowa była o Biblii jako naszym przewodniku po prehistorii. W rozdziale trzecim wskazuję podobieństwa neandertalczyka i człowieka kromaniońskiego do Abla i Kaina. Takich przykładów w Pierwszej Księdze Mojżeszowej znajdziemy więcej. Cały proces tworzenia Wszechświata, życia na Ziemi, odpowiada szczegółowo i bez żadnych odstępstw od wiedzy współczesnej nauki.

1. Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię (1, 1-5).

Wielki Wybuch i utworzenie się skorupy ziemskiej.

2. Powstanie sklepienia i oddzielenie wody pod sklepieniem (1, 6-8).

Sinice, utworzenie się atmosfery.

3. Suchy ląd, zielona trawa (1, 9-12).

Pierwsze rośliny na Ziemi.

4. Światła na sklepieniu (1, 14-18).

Słońce i Księżyc.

5. Wielkie potwory (1, 21-22).

Era panowania dinozaurów.

6. Bydło, płazy i inne zwierzęta (1, 24-25).

Epoka już po wyginięciu dinozaurów.

7. Uczyńmy człowieka na obraz nasz (1, 26-31).

Proces „tworzenia” człowieka – od małp człekokształtnych po hominidy. Zwraca uwagę bardzo ważne stwierdzenie „nasz”. Dlaczego twórcy Biblii użyli określenia – „Bóg” w liczbie mnogiej? Odpowiedzi na to zasadnicze pytanie, znajdziesz drogi czytelniku w dalszej części tej książki.

8. Tak zostały ukończone niebo i ziemia (2, 1-7).

Proces „uczłowieczania” hominidów został już ukończony. Ostatnim etapem tego procesu był człowiek kromanioński – w pełni już ukształtowany i z przygotowanym do dalszej „obróbki” umysłem.

9. Potem umieścił człowieka w Edenie (2, 8-25).

„Prymitywny” człowiek kromanioński – opanował Lewant i Europę. Stworzenia Kobiety z żebra Adama nie należy traktować dosłownie. Być może chodziło tu o to, że zarodek ludzki posiada zarówno samcze jak i samicze zawiązki płciowe. Jeżeli zarodek ma chromosom Y, powstaje białko wywołujące rozwój jąder. Te z kolei wydzielają hormony powodujące rozwój penisa i męskich gonad. Jeśli brak jest chromosomu Y, powstają organy kobiece.

10. Upadek pierwszych ludzi (3, 1-24).

Wąż kusiciel i wypędzenie Człowieka z Raju. Człowiek kromanioński uzyskał samoświadomość o własnym człowieczeństwie. „Zobaczył”, iż nie jest już „nagim” hominidem ale człowiekiem, który musi wziąć w swoje ręce, swoją dalszą przyszłość. Musi wziąć się do pracy – nastąpiło przejście z łowiectwa do zaczątków rolnictwa. W całej tej sprawie najważniejszy jest wąż. Wąż jako przenośnia będzie bardzo ważnym elementem „układanki”, którą przedstawię w kolejnych rozdziałach.

11. Kain i Abel (4, 1-16).

Tę historię znamy już z rozdziału trzeciego.

12. Potomkowie Kaina (4, 17-24).

Człowiek kromanioński – rozprzestrzeniając się, opanowuje coraz to nowe lądy.

13. Kolejny syn Adama – Set i jego potomkowie (4, 25-26).

Potomkowie Kaina rozprzestrzeniają się po świecie. Set – symbolizuje te ludy i plemiona, które mieszkały na terenach Lewantu – czyli tereny Bliskiego Wschodu.

14. Wtedy zaczęto wzywać imienia pana (4,26).

Jest to bardzo ważny moment w całej „egzystencji” człowieka. Kromaniończyk nie jest już „ciemnym” człowiekiem. Dzięki „inspiracji” Boga, tworzy sztukę – figurki, ryty, malowidła jaskiniowe. Pochówki zmarłych świadczą o wierze w życie pozagrobowe. Czy kromaniończyk wierzy już w Boga-Stwórcę – należy domniemywać, że tak.

15. Potomkowie Adama (5, 1-32).

Najwcześniejszymi potomkami Adama, ojca Seta, są po wielu pokoleniach: Sem, Cham i Jaret. Długość życia tych wszystkich pokoleń, nie jest oczywiście dokładnym odzwierciedleniem ich życia. Z pokolenia na pokolenie, długość ich życia zmniejsza się. Oznacza to, że ci najstarsi w stosunku do młodszych, stanowią perspektywę upływu czasu – od czasów najdawniejszych do czasów coraz nam bliższych. Tak więc Sem – jest „praojcem” Semitów, Cham – plemion chamickich, a Jafet – ludów indoeuropejskich.

16. Zepsucie rodzaju ludzkiego (6, 1-8).

To, że możliwości życia człowieka są ograniczone do mniej więcej 120 lat, nie trzeba tłumaczyć. Sprawa olbrzymów i zgładzenie człowieka z powierzchni ziemi stanowią przygotowanie do podjęcia tematu Noego i jego Arki.

17. Noe, jego Arka i Potop (6, 6-22).

Temat Potopu wraz z jego wyjaśnieniem znajdziesz drogi czytelniku w innych rozdziałach.

18. Wtedy zbudował Noe ołtarz Panu (8, 20-22).

Ołtarz należy rozumieć jako religie monoteistyczne. Najpierw judaizm, później chrześcijaństwo i islam. Nie zapominajmy jednak i o innych religiach: buddyzmie, szintoizmie czy religiach „Nowego Świata”, Afryki, Polinezji.

19. Przymierze Boga z Noem (9, 1-17).

Czasy „po potopie”. Sprawa łuku też jest ważna, jednakże podobnie jak sprawa węża czy potopu, będzie omówiona w innym miejscu. Czytając spokojnie, rozdział po rozdziale, wyjdziemy i z tej mgły.

20. Noe i jego synowie (9, 18-32).

Są tu wymienieni poszczególni potomkowie Jafeta – czyli ludy indoeuropejskie, synowie Chama – plemiona, państwa nieżydowskie: Babilon, Akkad, Kannan, Kusz, Filistyni itp., synowie Sema – plemiona żydowskie – Hebrajczycy, Elam itp.

21. Wieża Babel (11, 1-9).

Nie jest to tylko bajeczka dla wytłumaczenia mnogości języków na Ziemi. Wieża Babel – symbolizuje raczej Wiarę Babel. Wyjaśnienie tego problemu związane jest z czasami sprzed potopu.

22. Potomkowie Sema (11, 10-32).

Ciąg dalszy „wyliczanki”- aż do Abrahama.

23. Powołanie Abrahama (12, 1-21).

Jest to ogólnie znana historia jego życia. Temat ten jest osią całej historii religii judaistycznej. Wyjaśnienie tego zagadnienia znajduje się w rozdziale poświęconym właśnie tej religii.

24. Hagar i Ismael (16, 1-16).

Przyczynek do powstania historii Religii Islamu – tak jak wyżej odsyłam do rozdziału na temat islamu.

25. Obrzezka znakiem przymierza (17, 1-27).

To też jest ważny temat. Wyjaśnienie jak punkt 23.

26. Abraham, Izaak, Jakub, Józef, wędrówka „ludu wybranego” do Egiptu (18, 1-50, 26).

Jest to historia Izraelitów.

Exodus – czyli wyjście Izraelitów z Egiptu.

Również bardzo ważna Księga. Również i ona jest księgą-szyfrem. Tak jak punkt 23. – wyjaśnienie w rozdziale poświęconym religii judaistycznej.

 

Rozdział XXXI

Genesis – czyli pierwsza część klamry – suplement.

Zawarte we wstępie ostatnie zdanie – stanowcze postanowienie, „mówiące” o przecięciu (dręczących „miłośników prawdy”) wszystkich „węzłów gordyjskich” niewiedzy, jest cały czas myślą przewodnią mojej peregrynacji po różnych okresach historycznych, cywilizacjach, kulturach, religiach, itp. Dlatego też, większość z tematów jakie umieściłem w „spisie treści” tej książki, znalazły się w nim nieprzypadkowo, mają one bowiem swoje drugie, „tajemnicze” dno. Nie inaczej jest z suplementem do Genesis. Mam nadzieję, iż nikt z czytelników nie wątpi już w to, że Genesis – pierwsza część Klamry jest Księgą, w której jej twórcy zaszyfrowali całą wiedzę, dostępną im, a dla nas będącą powodem do „bezowocnych” mniemań. Księga ta składa się z 50 wierszy, zaś rozdział piąty tej książki kończy się na 18. Cóż więc z pozostałymi, czy jest to „tylko” historia Izraelitów?

Czym innym jest wrzucić nie umiejącego pływać delikwenta do głębokiej wody i kazać mu płynąć, a czym innym wrzucić go do tej „wody” z obciążającym go balastem niewiedzy, ignorancji, czy też fałszywych sądów. Myślę, że po lekturze wcześniejszych rozdziałów, każdy z czytelników pozbył się już tego ciężaru i dzięki temu zrozumiały będzie ten mój bardziej lub mniej świadomy zabieg. Przed przystąpieniem do uzupełnienia pierwszej części Klamry koniecznym będzie przypomnienie historii Hebrajczyków, która to historia stanowi podobny do masońskiego rzemiosła czy symboli alchemików niezbędny kamuflaż.

„Hebrajczycy (później znani jako Żydzi) byli grupą plemion semickich, które łączyła wiara w jednego Boga. Około 1200 r. p.n.e. Mojżesz przeprowadził ich z Egiptu do Kanaan w Palestynie. Nekani przez Filistynów i Ammonitów zjednoczyli się pod rządami jednego króla – Saula (ok. 1010 – 973 p.n.e.) pokonali Filistynów i ustanowili królestwo Izraela ze stolicą w Jerozolimie. Izrael osiągnął szczytowy rozwój za rządów syna Dawida, Salomona (ok. 973 – 935), który wzniósł świątynię w Jerozolimie. Po jego śmierci królestwo podzieliło się na Izrael i Judę. Izrael został zniszczony przez Asyryjczyków w 722 r. p.n.e. Juda przez Babilończyków w 587 r. p.n.e. W okresie 598 – 587 Babilończycy wzięli w niewolę tysiące Żydów (tzw. niewola babilońska). Kiedy Persja podbiła Babilon w 538 r. p.n.e. pozwolono Żydom powrócić na swoje ziemie i odbudować Jerozolimę, ale w 332 r. p.n.e. podbił ich państwo Aleksander Wielki, po czym przeszło pod kontrolę Ptolemeuszy (301 r. p.n.e.) i Seleucydów (198 r. p.n.e.). W 63 r. p.n.e. Palestyna stała się prowincją Rzymu – Judeą. Dążenia religijne i narodowe doprowadziły do powstań w latach 66 – 70 n.e. i 132 n.e. zakończonych jednak niepowodzeniem, zburzeniem Jerozolimy i wygnaniem wielu Żydów z Judei.” 1

26. Zapowiedź narodzenia Izaaka (Rdz 18).

Abraham – jest podobnym do Noego, Kaina, czy Abla – antropomorficznym symbolem całego narodu hebrajskiego, który (patrz rozdział czwarty) zgodnie z wolą Boga udał się do Egiptu „po naukę”. Z tej „niewoli” plemiona semickie przywędrowały do „Ziemi Obiecanej” w Kanaanie około roku 1200 r. p.n.e. „Mojżesz przeprowadził ich z Egiptu do Kanaan w Palestynie”. Izaak syn Abrahama – to właśnie zapowiedź „narodzenia się” nowego państwa żydowskiego, obiecanego Narodowi Wybranemu przez Boga. Izaak jest więc symbobolem nowego, po kilkusetletniej „nieobecności”, życia. Symbolem tej „posuchy” jest bezpłodna Sara, która „nieoczekiwanie”, dzięki interwencji Opatrzności Bożej, rodzi dziecko – Izaaka – czyli nowy Izrael.

27. Zniszczenie Sodomy i Gomory, Pochodzenie Moabitów i Amonitów (Rdz 19).

Wiersz ten symbolizuje walki i wypieranie miejscowych plemion i narodów zamieszkałych Kanaan – „nękanie Filistynów i Amonitów” – Król Saul.

28. Narodzenie Izaaka i Śmierć Sary (Rdz 21-23).

„Powstanie królestwa Izraela ze stolicą w Jerozolimie”. Ostateczne umocnienie i uniezależnienie się tego królestwa od „niebezpiecznych” sąsiadów. – Król Dawid.

29. Śmierć i pogrzeb Abrahama (Rdz 25, 7-11).

Hebrajczycy nie są już grupą plemion semickich – mają swoją Ziemię Obiecaną. Izrael – z chwilą powstania państwa (Izaak), nie jest już grupą plemion (Abrahamem).

30. Potomkowie Ismaela (Rdz 25, 12-18).

Arabowie – posługujący się jednym językiem – arabskim, na „scenie historii” pojawili się dopiero w IX w. p.n.e.

31. Narodzenie Ezawa i Jakuba (Rdz 25, 19-34).

Bardzo ciekawa i barwna historia – oczywiście równie symboliczna jak wszystkie poprzednie.

„Po śmierci Salomona jego królestwo podzieliło się na Izrael i Judę.” Jeśli tereny, na których ustanowiono królestwo Judy – historycznie najstarsze – stolica Jerozolima oraz Betlejem, Hebron, Beer-Szeba – antropomorfizujemy jako starszego syna Izaaka – Ezawa, zaś tereny, w obrębie których ustanowiono królestwo Izraela – określimy symbolicznie jako syna Izaaka – Jakuba, to okaże się, że wyłudzone przez niego pierworództwo jest również symbolem. Chodzi tu o samą nazwę państwa – Izrael. Otóż za Salomona tak nazywano całe państwo, zaś po podziale na dwie części (między dwóch synów Izaaka) nazwa ta „została wyłudzona” przez „młodszych historycznie” mieszkańców północnych obszarów. Ten podział na dwa państwa ma swoje odbicie w dalszych wierszach Genesis.

32. Rebeka wyprawia Jakuba do Labana (Rdz 27, 42-28, 5).

Północne państwo Hebrajczyków Izrael – czyli Jakub w roku 722 p.n.e. zostaje zniszczone przez Asyryjczyków, dlatego też Jakub „na jakiś czas wyprawia się”. Gdzie? Do Labana – czyli do Libanu, do swoich „pobratymców”, semickich Fenicjan.

33. Ezaw bierze za żonę córkę Ismaela (Rdz 28, 6-9).

To nie przypadek, że Ezaw – czyli południowe państwo Hebrajczyków – Juda „poszedł” do Ismaela. Fakt ten, oczywiście symboliczny, ma swoje potwierdzenie w historii – jest tzw. niewola babilońska – czyli „zniszczenie Judy przez Babilończyków w roku 587 p.n.e. „Wielu Judejczyków zmuszonych zostało do emigracji na południe do krainy Edom” – (Rdz 32, 3).

34. Pojednanie Ezawa z Jakubem, Zemsta za zhańbienie Diny, Bóg błogosławi Jakubowi w Betelu. 33- 35.

„Kiedy Persja podbiła Babilon w 538 r. p.n.e. pozwolono Żydom powrócić na swoje ziemie i odbudować Jerozolimę. Nie wszyscy jednak wygnańcy opuścili Babilonię, gdyż wielu, którzy zadomowili się w niej na dobre uznając ją za swój kraj, nie mieli zamiaru wracać do ojczyzny znanej tylko z opowiadań rodziców. Po przybyciu do Jerozolimy pierwszą czynnością tych, którzy wrócili, było wzniesienie ołtarza na miejscu zrujnowanej świątyni i rozpoczęcie regularnych ofiar porannych i wieczornych.”  2

35. Śmierć Izaaka (Rdz 35, 27).

Śmierć równie symboliczna jak w przypadku Abrahama. Juda – nazwa względnie samodzielnej prowincji imperium perskiego – nie jest już Izaakiem (Izraelem), tylko Ezawem (Judą). Dlatego też w wierszu 36. wymienieni są – „Potomkowie Ezawa”.

36. Królowie Edomu (Rdz 36, 31-43).

„A oto królowie, którzy panowali w ziemi edomskiej, zanim nad synami Izraela zapanował król….” Wielce symptomatyczna jest różnica między „Potomkami Ezawa”, a „Królowie Edomu”. Jest to oczywiście „informacja” o czasie historycznym pomiędzy 538 r. p.n.e., a 165 r.p.n.e., w którym to Juda Machabeusz zdobył Jerozolimę i zmusił Syryjczyków do opuszczenia Judy, która uzyskała niepodległość (z oczywistym interwałem Aleksandra Macedońskiego]).

„Oczyszczono świątynię z syryjskiej obrzydliwości i ohydy i przywrócono kult Jahwe 25 dnia miesiąca „kislew”, czyli w grudniu 164 roku p.n.e. […] W 161 roku p.n.e. Juda Machabejczyk zginął w bitwie, ale walkę prowadzono dalej, gdyż dowództwo objął jego brat Jonatan, który w roku 143 p.n.e. został przez Syryjczyków podstępnie pojmany i zamordowany. Wtedy dowództwo przejął ostatni z braci Szymon, który objął po bracie godność etnarchy i urząd arcykapłana, a przez lud został obwołany królem w 142 roku p.n.e.”  2

37. Synowie Jakuba (Rdz 35, 22-26 oraz 29, 32 i 30,24).

Synowie Lei – starszej córki Jakuba: Ruben, Symeon, Lewi, Juda. Issachar i Zebulon – symbolizują wszystkie okresy w historii narodu hebrajskiego, kiedy to Izraelczycy cieszyli się wolnością – aż do czasu przełomu er.

Synowie Zylpy – służącej Lei – starszej córki Jakuba: Gad i Aszer – symbolizują okresy starszej niewoli, służby, aż do czasu przełomu er.

Synowie Racheli – młodszej córki Jakuba: Józef i Beniamin – o nich już niebawem.

Synowie Bichy – służącej Racheli – młodszej córki Jakuba: Dani Naftali – symbolizują okresy młodszej niewoli, służby, aż do czasów przed powstaniem współczesnego państwa Izrael.

38. Józef i jego bracia (Rdz 37).

Jeśli wszystkie powyżej wymienione postacie symbolizują jakiś wyjątek z historii narodu hebrajskiego, to nie inaczej musi być i z Józefem. Józef w Genesis „antropomorfizuje” Jezusa oraz cały okres Chrześcijaństwa. Czy tak jest w istocie? Sprawdźmy.

„Rzekli do niego bracia: Czy chciałbyś naprawdę królować nad nami? Czy chciałbyś naprawdę nami rządzić? I jeszcze bardziej znienawidzili go z powodu snów i słów jego. Potem miał jeszcze sen i opowiedział go braciom swoim. Powiedział: Miałem znowu sen: oto słońce, księżyc i jedenaście gwiazd kłaniało mi się…” (Rdz 37, 6-9).

Trzeba być naprawdę ślepcem by nie dostrzec wzajemnej korelacji losów Józefa z biografią Jezusa  – Mesjasza Królewskiego i więcej nawet, z całą historią Chrześcijaństwa – aż po współczesność!!

39. Sprzedanie Józefa do Egiptu (Rdz 37, 12-36).

Wrzucenie Józefa do studni, umoczenie jego szaty we krwi, sprzedanie go Ismaelitom za dwadzieścia srebrników – czyż nie jest to „informacja” o „Zdradzie” Judasza, Sądzie nad Jezusem, Ukrzyżowaniu i Zmartwychwstaniu Jezusa? Ismaelici – symbolizują arcykapłanów i całą Radę Najwyższą (Mt 26, 29), zaś Potyfar – egipski dworzanin faraona, dowódca straży przybocznej – namiestnika Judei Piłata (Mt 37, 36). Dalsze losy Józefa symbolizują już historię Chrześcijaństwa.

40. Juda i Tamar (Rdz 38).

Jest to historia narodu żydowskiego po zburzeniu świątyni w 70 roku n.e. Pierwszy syn Judy Er – symbolizuje nieudaną próbę zrzucenia jarzma panowania Rzymu – rewolucja Szymona Bar-Kochbyw 132 r. n.e. Drugi syn Judy Onan niszczący swoje nasienie – symbolizuje trwającą prawie dziewiętnaście wieków bezpotomności – bezpaństwowość narodu żydowskiego. Nie mogąc doczekać się wnuka (upragnionego powrotu do Ziemi Obiecanej), Juda w wyniku podstępu Tamar, swojej synowej, płodzi Peresa i Zeracha. Cóż to może oznaczać? Ano to, że Żydzi, rozproszeni po całym świecie, próbowali na obczyźnie stworzyć sobie warunki do jakiejś godnej egzystencji.

Zerach – ten z nicią szkarłatną – symbolizuje Aszkenazyjczyków – czyli Żydów, którzy osiedlili się na terenie Niemiec, północnej Francji oraz Czech. Później jednak w wyniku prześladowań w okresie wypraw krzyżowych Żydzi zamieszkali na terenach Polski i generalnie na wschodzie Europy.

Peres – symbolizuje Żydów zamieszkałych Hiszpanię – Sefarydyjczyków. Niestety ich pobyt w Hiszpanii, Portugalii, Francji – czyli generalnie na zachodzie Europy, nie zakończył się zgodnym współistnieniem, tylko mordem, grabieżą i wygnaniem. Nieszczęsne losy Peresa, kilkaset lat później, podzielił Zerach – ten ze szkarłatną nicią, która jest również dramatycznie symboliczna, albowiem szkarłat ten oznacza zagładę Żydów, dokonaną przez hitlerowskie Niemcy – czyli Holokaust. Zaiste, to „grzeszne poczęcie” Peresa i Zeracha skończyło się dla nich równie koszmarnie.

Jakub – czyli naród Judzki – nie doczekał się wnuka – własnego Państwa. Ale bez obaw, historia narodu Żydowskiego nie kończy się na Judzie, jest jeszcze jego trzeci syn – Szela, który „na szczęście” jeszcze nie „dorósł”.

41. Józef i żona Potyfara (Rdz 39).

A oto historia Chrześcijaństwa: „Józef fałszywie oskarżony przez żonę Potyfara trafia do więzienia „ale Pan był z Józefem i sprawił, że zjednał sobie życzliwość przełożonego więzienia”. (Rdz 39, 21).

Jest to symboliczna alegoria pierwszych wieków Chrześcijaństwa – fałszywe oskarżenia cesarza Nerona, prześladowania aż do czasów cesarza Dioklecjana.

„Józef przekonał przełożonego wiezienia, który powierzył mu nadzór nad wszystkimi więźniami.”(Rdz 39. 22).

Chodzi tu z pewnością o cesarza Konstantyna, który spowodował swobodny rozwój Chrześcijaństwa.

42. Józef wykłada sny współwięźniów (Rdz 40).

Sny współwięźniów – dotyczą bezpośrednio już dziejów Kościoła Katolickiego, a szczegółowiej rzecz ujmując – Papiestwa i jego hierarchów.

Sen podczaszego – „Po trzech dniach faraon podniesie do góry głowę twoją i przywróci ci urząd twój, tak że będziesz podawał puchar faraonowi do reki, jak dawniej, gdy byłeś podczaszym. Jeśli tylko nie zapomnisz o mnie gdy ci się będzie dobrze powodziło, wyświadcz mi łaskę i wspomnij o mnie przed faraonem, by mnie wydostać z tego więzienia.” (Rdz 40, 13-14).

„Trzy dni, po których faraon podniesie do góry głowę twoją” – to oczywiście „informacja” o Reformacji, która jak wiadomo była odpowiedzią na nadużycia hierarchów Kościoła: absentyzm, nepotyzm, symonię i inne zboczenia.

Wers (Rdz 40, 14). – to już czasy po Kontrreformacji, a nawet więcej – czasy nam współczesne.

Sen piekarza – „Po trzech dniach faraon podniesie wysoko głowę twoją, bo powiesi cię na drzewie i ptaki będą zjadać ciało twoje.” (Rdz 40, 19).

To z pewnością symbol największej „plamy na honorze” Kościoła – Inkwizycja, kiedy to ludzie oskarżeni o herezję byli okrutnie torturowani i paleni na stosach. Ci fanatycy zasłużyli na „nagrodę” – Protestantyzm.

43. Józef wykłada sny faraona (Rdz 41).

Tak jak Sny współwięźniów dotyczą bezpośrednio kapłanów, hierarchii Kościoła i papiestwa (współwięźniowie), to sny faraona symbolizują historię chrześcijaństwa – religii monoteistycznej.

Po siedmiu latach tłustych – czas do Reformacji, przyjdzie siedem lat chudych – czyli Protestantyzm, kiedy to krowy chude i szpetne pożrą krowy tłuste. Luteranizm, Kalwinizm, Kościół Anglikański, itp. spowodował odwrócenie się wiernych od Kościoła Katolickiego, ale też, a może i bardziej, chodzi tu o całkowite odrzucenie wiary w Boga, libertynizm, ateizm, itp. Ogólnie można stwierdzić, iż te – „oświeceniowe krowy” rozpanoszyły się na zachodzie Europy.

Siedem kłosów suchych, cienkich i wysuszonych przez wiatr wschodni – symbolizują z pewnością Kościół Prawosławny, ale też, a może i bardziej – „noc polarną komunizmu” – system, który wręcz programowo zakładał ateizm.

44. Józef namiestnikiem Egiptu (Rdz 41, 37).

„Ale gdy również w całej ziemi egipskiej zapanował głód, lud wołał do faraona o chleb. Wtedy faraon mówił do wszystkich Egipcjan: Idźcie do Józefa i czyńcie, co on wam powie. A głód był na całej ziemi. Wtedy otworzył Józef wszystkie spichlerze i sprzedawał Egipcjanom zboże, gdyż głód coraz bardziej dawał się we znaki w ziemi egipskiej. Ze wszystkich stron ziemi przychodzili ludzie do Egiptu, do Józefa, aby zakupić zboża, gdyż wielki głód był na całej ziemi.” (Rdz 41, 55-57).

Wielki głód – to „głód” Wiary. We wszechogarniającym nas świecie braku wiary w Boga i w świecie, w którym panuje kult śmierci, gdzie pieniądz jest jedynym wyznacznikiem wartości Człowieka – „miejscem pożywienia” jest Józef – namiestnik ziemi Egipskiej – czyli Papież – „głowa” Kościoła Katolickiego.

Ze wszystkich stron: z pożartego przez chude krowy, przeżartego konsumpcjonizmem Zachodu i z wysuszonego przez Wschodni wiatr – wysuszone przez ateistyczny komunizm kłosy zboża, ściągają po „chleb wiary”głodni ludzie.

45. Juda wstawia się za Beniaminem (Rdz 44, 18).

Po dziewiętnastu wiekach „tułaczki”, w roku 1948, naród żydowski wreszcie doczekał się swego państwa. Ten wielce historyczny (obiecany) moment antycypuje właśnie – Beniamin! Czym innym, jak nie restytucją Izraela jest wers (Rdz 47, 27), a także i pozostałe:

„Tak oto osiadł Izrael w ziemi egipskiej, w krainie Goszen. Nabywali ją na własność, rozradzali się i rozmnażali bardzo…”

Ziemia egipska – to oczywiście czasy Wielkiego Snu, zaś czas panowania Józefa w Egipcie – to Chrześcijaństwo.

46. Jakub przepowiada przyszłość swoim synom (Rdz 49).

Dwanaście plemion Izraela – począwszy od Rubena, aż po Beniamina – to opis dziejów narodu żydowskiego.

Ruben – pierworodny – to pierwsze królestwo Izraela za czasów króla Dawida, zaś Beniamin – to państwo Izrael jakie znamy w chwili obecnej. Pozostali synowie Jakuba – Izraela – patrz punkt 37.

47. Śmierć i pogrzeb Jakuba (Rdz 49, 29).

Śmierć równie symboliczna jak w przypadku Abrahama i Izaaka. Naród żydowski – Jakub – nie jest już „Ludem Wędrownym”- ma swoje państwo – Beniamina.

48. Józef zapewnia braci o swoim przebaczeniu (Rdz 50, 15).

Lud Wybrany ma do spełnienia Misję – mają zaświadczyć, o tym wszystkim, o czym „mówi” Tabula Smaragdina. Wszystko pozostałe – nasze mniemania, przesady – nie mają żadnego znaczenia.

49. Jakub błogosławi Efraimowi i Manasserowi (Rdz 48) i Śmierć Józefa (Rdz 50, 22).

Wszystko w swoim czasie!!

 

Cytaty z Biblii za: Biblia, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1980.

1. Jane Chisholm, Historia świata w datach, Łódź 2000.

2. Witold Tyloch, Judaizm, Warszawa 1987.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Najnowsze komentarze
Przysłowia i sentencje

Jest coś wyższego w górze, które miesza zamiary śmiertelnych (co przeszkadza zamiarom śmiertelników).
Walerian Łukasiński
----------------------
Bo chociaż wszystko się dzieje według tego logosu zawsze, zawsze ludzie tego nie pojmują.
Heraklit
---------
Człowiek zmienia się stale i wciąż odnawia w niekończącym się ciągu, który nazywamy czasem.
Człowiek będzie musiał pojąć czas
i opanować go. Albowiem czas jest nasieniem wszechświata.
Mahabharata
---------------
Gdy wszyscy wiedzą, że coś jest niemożliwe, przychodzi ktoś, kto o tym nie wie, i on to robi.
Albert Einstein
----------------

Jak ten czas leci!
Listopad 2017
P W Ś C P S N
« Paź    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  
Visits
Weather condition